यसर्थ “भीमबहादुर तामाङजीहरू" पराजित हुनुहुनेछ- दीपक अर्याल

नेपाली कांग्रेसको महाधिवेशनले धेरैको ध्यान तानेको छ। यसमा अभिव्यक्त हुने भावना, विचार-विमर्श, छलफल र सो बाट निस्कने निश्कर्षले नेपालको राजनीतिक भविष्यका बारेमा कुनै ठोस पहल होला भन्‍ने आशा हो तर समस्या के छ भने खास केही नेताहरू बाहेक कांग्रेसजनहरू चुनाव कसले जित्‍नेमा केन्द्रित छन् र कुन एजेण्डाले जित्‍ने वा कुनले जित्‍नु पर्ने? भन्ने कुरामा टाउको दु:खाउन चाहँदैनन्।
भीमबहादुर वा नरहरि आचार्यले एजेण्डाका कुरा गर्दा धेरै कांग्रेसीजन हाँस्छन्। गगन थापा, विश्वप्रकाश शर्मा, मनमोहन भट्टराई वा अन्य कुनै युवा नेताहरूले आफ्ना विचारहरू पोख्दा धेरै पुराना मान्छेहरूले आफुलाई अर्ति दिएको ठान्दा हुन्। अर्थात् नयाँ विचार, छलफल र एजेन्डाका कुरा गर्नका लागि कांग्रेसमा कठिन छ। त्यसो त यो रोग अन्य पार्टीमा पनि त्यत्तिकै छ। बाबुराम भट्टराईका योजना र एजेण्डाहरू पार्टीभित्र दक्षिणमुखि योजनाका रूपमा तुहिँदा धेरै आश्चर्य मान्नुपर्दैन। एमालेमा प्रदिप ज्ञवाली वा घनश्याम भुषालका विचार, अडान र मान्यताहरूलाई हाँसोमा उडाइयो भने त्यो पनि त्यति अचम्मको कुरा होइन। यसरी हेर्दा पार्टीहरूमा कुन पक्षकाका मान्छेहरू कति छन्? भन्‍ने कुरा विचार, आदर्श, त्याग, समर्पण र योजनाले होइन पैसा, पावर वा भोलि कसका पछाडि लाग्दा कति फाइदा हुन्छ? भन्‍ने कुराले निर्धारण गर्छ। यस अर्थमा, भीम बहादुर तामाङले जित्‍नुभयो भने त्यो वर्तमान नेपालको सामाजिक, आर्थिक, राजनीतिक मानसिकता तथा हामी र हाम्रा राजनीतिक पार्टीहरूका आम मान्यताहरूको विरूद्धमा हुनेछ र समाज शास्त्रले समाजमा व्याप्त यस्ता मान्यताहरूका विरूद्धमा एकजुट हुने वा चुनावमा हाम्रा आम मानसिकता भन्दा पर पुगेर सोच्‍ने र सोही अनुरूपको निर्णय गर्दै भोट हाल्ने कुरालाई मान्यता दिँदैन